Hallo spiegel

"Waarom doe jij zo brutaal tegen mij!?" zei mijn dochter (7) gefrustreerd

Het was een thuisdag. En ze zocht prikkels. Zusje plagen hier, wat 'stoute' woorden daar, veel vragen van haar voor mij, veel teleurstellingen over mijn reacties en beslissingen.

Kortom, het stroomde even niet zo lekker.

Correctie

Ik was moe, druk en moedeloos van de bende in mijn huis. En eerlijk gezegd even niet zo behoeftig aan connectie. Ik had al wel door dat mijn contact met haar vooral corrigerend en serieus was.

"Raap dat gewoon eens op".

"Doe eens aardig tegen je zusje".

"Nu even niet".

Maar áltijd als ik dat denk, plopt ook dat schuld-stemmetje op in mijn hoofd.

"Ze is ook nog maar kind. Ze heeft je nodig, juist als ze onrustig wordt".

Als pedagoog weet ik maar al te goed dat dit ook waar is. Maar waar ligt die grens? Van 'er zijn' voor je kind enerzijds en je eigen grens mogen bewaken anderzijds.

Duidelijkheid & behoeften

Toen ik opnieuw wat kortaf naar mijn dochter reageerde, confronteerde ze me:

"Waarom doe jij heel de tijd zo brutaal tegen mij?"

En ik wist dat ik wat te doen had.

Ik realiseerde me dat ik naar haar toe niet duidelijk genoeg was geweest, waardoor ze me bleef opzoeken en pogingen bleef doen om in contact te komen.

Ik had weer hetzelfde pad kunnen kiezen door te zeggen: "Hey, dat kun je anders zeggen dame!", maar dat had niks veranderd aan de sfeer. En eigenlijk snapte ik haar punt wel.

Dus: ik gaf haar gelijk. We lachten er samen om en ik legde uit waar ik behoefte aan had."Ik heb echt even een rustmomentje nodig. Volgens mij jij juist niet?"

Dat klopte. Zij wilde juist graag een spelletje met mij spelen. We spraken toen een tijd af (aangewezen waar de wijzer op de klok moest staan). Tot die tijd zou ik rusten en zij even zelf spelen. Daarna was het samenspeel-tijd .

Connectie vs correctie

Het spanningsveld tussen de behoeften van kinderen en die van onszelf kan aardig ingewikkeld zijn.

Ze zijn allebei belangrijk! De basisregel om op terug te vallen blijft: connectie voor correctie.

Dus merk je bij jezelf dat het contact met je kind vooral gaat om regels en grenzen? No worries. Daar belanden we allemaal wel eens. Maar kijk waar je even de connectie, lol en humor weer op kan pakken. Vanuit daar worden grenzen vaak ook beter geaccepteerd.

Kinderen, het zijn net spiegels. En brutale apen. Net als hun ouders!