De driftbui in het vliegtuig

Over non-stop ouderschap, emotie-coaching en zelfregulatie.

Daar zat ik dan in het vliegtuig, heel hard mijn eigen opvoedskills te toetsen.

Althans, mijn vierjarige dochter dan destijds.

Het was de klassieke, gevreesde meltdown. Mijn man en ik zagen hem langzaam aankomen. 

Die nacht hadden we de kinderen wakker moeten maken om weer huiswaarts te gaan en te vertrekken naar het vliegveld. Dat ging erg goed en ook de reis tot het instappen in het vliegtuig was vlekkenloos verlopen. Maar waar onze oudste dochter in de busrit nog lekker een slaapje had gepakt, was de jongste de hele rit 'wide awake'.

Eenmaal in het vliegtuig mochten ze hun favoriete serie kijken op de Ipad.

Na een tijdje klikte dochterlief het weg. Ze wilde iets anders maar ze wist niet goed wat en raakte gefrustreerd. Als wij iets aan haar vroegen of haar wilde helpen, was dat alleen maar meer olie op het vuur.

"Oei... de vermoeidheid kickt in, driftbui incoming", dacht ik. 

Gegil, ge-nee, gehuil, om haar heen slaan. 

Al onze pogingen om haar tot rede te brengen, maakte het alleen maar erger. 

Theorie vs praktijk

Ineens zag ik de theorie uit mijn eigen trainingen emotie-coaching live voor mij afspelen. 

Het 'logische, denkende deel' van mijn dochters brein was offline, er was even geen redelijkheid. 

Ik wist dat er maar een ding op zat: uit de situatie halen en veiligheid 'laten voelen'. 

Ik pakte haar (met enige tegenzin vanuit haar) op en liep met haar door het gangpad naar de achterste ruimte van het vliegtuig. By the way wat een blikken je dan moet incasseren. 

Even kroelen en met een kalme stem (fake it till you make it) wat begip en warmte overbrengen. "Oh lieverd, kom hier. Vond je het even niet meer leuk". Ze huilde even maar terwijl we kroelden hoorde ik dat de intensiteit afnam.

Even focus verleggen: "Kijk nou wat een haakjes en knopjes hier allemaal. Wauw. En huh, wat ligt daar nu?". We ontdekten een zakje ketchup op een gekke plek en mijn dochter vroeg zich af wat dat daar deed. Hey, het denkende deel van het brein is weer back online! Een grapje, nog meer knuffels en toen weer een poging tot terugleiden: "Kom je zo even een slaapje doen. In je eigen stoel of bij mama?" Ze koos voor dat laatste. Thank the stars! We gingen zitten en 2 seconde later.... was ze in dromenland.

Driftbui doorstaan. Rust wedergekeerd.

Totdat helaas het lampje van de stoelriem alweer aanging en ze terug in haar eigen stoel moest. Klaarwakker! Maar net genoeg opgeladen om weer te kunnen functioneren.

Opvoeden = zelfregulatie

Het herinnerde mij weer aan de moeilijkheid van zelfregulatie. Ik had er net een vakantie op zitten én ik begreep de behoefte achter mijn dochters gedrag en tóch moest ik de neiging onderdrukken om boos op haar te worden. De stress en irritatie en misschien sociale druk kunnen er voor dat je het weet uitkomen als: "En nou ophouden jij! Drie dagen geen ipad voor jou!". De impuls om in je macht te gaan staan ligt al snel als oerdrift op de loer. 

Maar het probleem is, daar leren kinderen weinig van. Behalve: "als ik ze het hardste nodig heb, zijn ze er niet voor mij".

Dus om daar als ouder goed mee om te kunnen gaan, is zelfkennis en zelfzorg een vereiste. 

Dat merkte ik nu eens te meer.

Ouderschap = non stop! Ook op vakantie. Je kinderen door emoties heen coachen is allereerst jezelf door de emoties heen coachen. En dat is hard werken!

Dus een dikke shout out naar al jullie hard werkende ouders. I see you. Ook al voelt het niet altijd zo: het heeft zin wat je doet!

Het ouderschap is een mooie uitnodiging om te groeien in emotionele volwassenheid. Terwijl wij hierin onze weg banen, zijn we een voorbeeld voor ons kind!